Yine de muktedir mahallenin Merdan’dan bir casus imal edebilme ihtimali muhalif mahallenin “kahraman” imal edebilme ihtimalinden düşüktür elbette.

Muhalif mahalle 5. sınıf kasaba politikacılarından bile “kahraman” imal etmeye bayıldığı ve alışkın olduğu için 3. sınıf bir gazeteciden haydi haydi “kahraman” imal edebilir.

Entelektüel namusa azıcık düşkünlüğü olan bir ülkede Merdan gibiler değil “entelektüel gazeteci” payesiyle ödüllendirilmek, sokağa bile çıkamaz hale getirilirlerdi. Gel gör ki burası Türkiye’dir ve burada her türlü kalpazanlık mübah her türlü sahtekarlık geçer akçe karaktersizlik de baş tacı edilebilmenin birinci koşuludur.

Merdan efendi, TSİP’in gençlik örgütlenmesi içinde başladığı siyaset sergüzeştinde maşallah solda uğramadığı liman bırakmamış, 12 Eylül’deki kısa süreli tutukluluğu dışında da burnu bile kanamadan memlekette “komünistlik” yapmayı becerebilmiş bir hacıyatmazdır.

Elinde bir fotoğraf makinesi olan ve daktilo kullanmayı bilen herkesin “muhabir” olarak bir basın kartına sahip olabildiği 80’lerin sonunda “gazeteci”liğe başlayan hacıyatmazımız, yalnızca Türkiye’ye özgü bir ironi sonucu olsa gerek “Röportaj Adam” adıyla 2000’lerde ünlenen YouTuber Mahsun Karaca’nın neredeyse birebir 1980 model aynısıdır.

1985’te eski THKP-C’li Ömer Laçiner’in ayakçılığını yaparak sol basında kendisine mevzi hazırlamaya başlayan Merdan, “liberal solculuk”un teorisyenlerinin arasında laf ebeliği için “kelam namusu”na ihtiyaç olmadığını da öğrendikten sonra Doğu Perinçek ve aydınlık grubuna yanlayıverdi. Aydınlık’ın yeniden var olabilmek için “Maoculuk” kıstasını kaldırmak zorunda olduğu ve Perinçek’in elinde de sol içinde lanetli olan Aydınlık markası dışında hiç bir şeyinin olmadığı bir dönemde kah Aybarcı, kah Laçinerci, kah Apocu, kah Perinçekçi takıla takıla gemisini yürüttü. 1990’ların başında Birleşik Sosyalist Parti ve ÖDP tartışmaları sırasında Devrimci Yolculukla Kurtuluşçuluk arasında salınan Merdan, Apoculuğun solda her zaman iş yaptığını bildiği için de “Kürtçülüğü” hiç elinden bırakmadı, bu kart onun bir on yıl daha sol mahallede ekmek yemesini sağladı. 2000’lere geldiğinde ekmeğini bol bol yediği Apo’nun devletin eline geçmesi ve geçici bir itibar kaybına uğraması, sol mahallede elini kolunu sallaya sallaya dolaşan birilerine ihtiyaç duyan CNBC-e, Kanal 6, atv gibi televizyon kanallarında iş bulmasını sağladı. AKP’nin ilk yıllarındaki Fetullahçı azgınlık ve RTE’nin onlara ayak uydurma telaşıyla “iki ayyaş” gibi haltlar karıştırmasının toplumdaki ATATÜRK duyarlılığını yükseltmesi Merdan’ın bir anda anti- Kemalist eleştiri şampiyonluğundan Kemalizm pelerinini kuşanmasına yol açtı. Bu döneminde Tuncay Özkan ve çevresiyle takılan hacıyatmaz Merdan, Tuncay Özkan’la birlikte CHP’ye yanlama girişiminde başarısız olunca bu kez de TKP çevresine dalıverdi. TKP-İşçi Partisi ayrışmasında TKP ve Kemal Okuyan’ın yanında kalan Merdan Nazım Hikmet Kültür Merkezi lokalinde sabahtan akşama kadar laf ebeliği yapmanın karın doyurmayacağını fark edip eski patronu Perinçek’e bir haber uçurdu ve Ulusal Kanal’daki Kemalist pelerinli televizyonculuk günleri başlayıverdi.

Muhalif görünmenin hele ki üst üste 3-5 cümle kurabilmenin adam sanılmaya yeterli olduğu sol mahalle içinde muhalif görünmenin epey para ettiğini yaşaya yaşaya öğrenen Merdan hiç kimse sormadığı için bu güne kadar kimseye açıklamadığı kaynağı belirsiz bir finansman desteğiyle bir anda bir anonim şirket ve şirket bünyesinde de Tele 1’i kuruverdi.

Kaynağı belirsiz paralarla medya sahibi olmak ancak bizim gibi ülkelerde normal ve doğal kabul edilirdi. Tıpkı bir özel üniversitede parayı bastırıp doktora diploması almanın ve adının önüne Dr. Merdan Yanardağ yazdırmanın normal ve doğal kabul edildiği gibi.

Merdan’ın en son marifeti, yıllarca eski patronu Perinçek’in tezgahında hizmetine koştuğu Çin Komünist Partisi’nin davetiyle ve parasıyla Çin’e gidip tüm dünyada feryat figan eden Doğu TÜRKİSTANLI Uygurların aslında hepsinin birden nasıl üç kağıtçı insanlar olduklarını ve Çin Komünist Partisi’nin nasıl bir komünist mucize yarattığını anlatmak oldu.

Georges Politzer ve Leo Huberman düzeyinde bile sosyalizm/komünizm teorisiyle meşgul olmuş birinin, uluslararası kapitalizmin bütün devlerini 2 milyara dayanmış nüfusunu boğaz tokluğuna çalışan köleler haline getirerek ülkesine çeken ve kapitalizmin üretim üssü haline dönüştürülmüş Çin’i sosyalizm adına övmesi normal şartlarda düşünülemeyecek bir ahlaksızlıktır. Ama Türkiye maalesef normal bir ülke değildir ve burada her türden ahlaksızlık iş yapabilir.

Merdan, Çin’in toplama kamplarında boğaz tokluğuna (hatta çoğu zaman boğaz tokluğuna bile değil) günde 18-20 saat çalıştırılan Uygurların aslında ne kadar özgür ve mutlu olduklarını parayla satın aldığı “sosyoloji doktoru” ünvanıyla ayıla bayıla anlatırken hiç kimsenin kendisine “çüş artık eşşoğlu eşşek” demeyeceğinden o kadar emindi ki yaptığı ahlaksızlığın DOĞU TÜRKİSTAN’da anasına babasına sarılamadığı için ipil ipil göz yaşı döken masum bir çocuğun göz yaşlarını TÜRKİYE’deki soydaşlarının gözlerinden gizlemeye hizmet eden bir namussuzluk olduğunu düşünmek gereği bile hissetmedi.