| Uygur Haber ve Araştırma Merkezi

11 Ekim 2026

bir veya daha fazla kişi ve yazı görseli olabilir

“Baba, evlenirsen, arka bahçemizde büyük bir düğün yapacağız, Jumu, restorana gitmeye gerek yok!” demişti ablam 2013’te.

2014’te o avludan ayrılırken, “Eğer Türkiye’de eğitimime başlarsam, tatil için geri dönerim” demiştim.

2016 yılında ablam asılsız bahanelerle kaçırıldı.

2017’de babam, annem ve kız kardeşim götürüldü. Onları nereye götürdüklerini bilmiyorduk. Ne beyaz ne de mavi üniforma vardı…

2018’de Amerika’ya tek bir düşünceyle geldim: “Ailemi kurtarmak için Amerika’da büyük bir dava açacağım.” Çaresizlik…

Üç yıl sonra, 2020’de, Ankara’daki Çin Büyükelçiliği arayarak hepsinin hapiste olduğunu bildirdi.

9 Ekim 2021’de evlendim. Annem, babam ve kız kardeşlerim, bizimkinden çok uzakta, başka bir avluda evlendiğimi bilmiyorlar. Telefonda bile, “Anne, baba, kardeşlerim, bebek sahibi olmama onay veriyor musunuz?” diyemezdim…

Ta ki…

2024 yılında annem ağır hastalandı ve annemi eve götürdü. Ağabeyim 2023 yılında hapis cezasını çektikten sonra tahliye oldu ve ağabeyimin iyi kalpli kardeşi sayesinde annemi sonunda kız kardeşime ve bana gösterdi… Ağlayıp sızlanarak… Babam ve ağabeyim artık evde değildi.

Bugün 9 Ekim 2026. Düğünümün üzerinden 5 yıl geçti. Kardeşlerimle ve tüm akrabalarımla yapmayı planladığım büyük düğünün tam tersi oldu ve hala gözlerimden yaşlar akıyor…

Annemi tekrar arayamadım, o da beni arayamadı…

Kalp inanılmaz derecede dayanıklı bir şey… Aman Tanrım!